postcard of this month

ฉันเริ่มชอบส่งจดหมายก่อน, หลังจากที่ฉันได้พบกับโปสการ์ดแจกฟรีตามร้านอาหาร ร้านค้า ฉันก็เริ่มหลงรักและตามเก็บอย่างสม่ำเสมอ
ฉันเก็บโปสการ์ดใบโปรดเอาไว้กับตัว, โปสการ์ดเริ่มเยอะจนกล่องเก่าเก็บไม่พอ ฉันจึงเริ่มทยอยส่งออกไปให้คนอื่นๆ บ้าง
ฉันส่งโปสการ์ดให้เพื่อน พี่ น้อง, บางครั้งฉันก็ส่งให้ตัวเอง เวลาไปเที่ยวแต่ละครั้ง ฉันมักจะพกโปสการ์ดของตัวเองไปเสมอเสมอ
ฉันมีเพื่อนที่ส่งตัวหนังสือหากัน, หลายคนเจอหน้ากันเพียง 1-2 ครั้ง แต่ตัวหนังสือก็ช่วยทำให้เราสนิทกันมากขึ้น
ฉันเริ่มทำโปสการ์ดเองบ้าง, เริ่มจากอัดภาพถ่ายตัวเองส่งให้คนอื่น เคยมีคนชอบภาพที่ฉันถ่ายแล้วขอเอาไปเป็นของขวัญวันปีใหม่ด้วย
ฉันลองทำโปสการ์ดจากกระดาษ, ไปร้านเครื่องเขียนซื้อกระดาษขนาดเท่าการ์ด มาแปะนู่นนี่ ปั๊มตรายางที่ชอบลงไป ก็สนุกดีแฮะ
ฉันเขียนโปสการ์ดในวันธรรมดา, ฉันตั้งใจว่าเดือนนี้ แม้ไม่ได้ไปไหน ฉันก็จะเขียนโปสการ์ดไปหามวลมิตรที่อยู่ตามจังหวัดต่างๆ แผ่นนี้เป็นใบที่ 3 แล้ว
ฉันเขียนโปสการ์ดหาน้องฝึกงานที่เคยเจอกันไม่ถึงเดือน, เรายังติดต่อกันมาเรื่อยๆ นานๆ ก็มีไปษณีย์บัตรส่งหากันสักที

มีข้อความที่ฉันแอบไว้มาบอก

"มี ความสุขกับฝัน
มี ความสนุกกับชีวิต
มี ความฝันท่ามกลางความเป็นจริง
มี บางสิ่งที่ทำให้หัวใจอิ่มเอม
มี ความทุกข์เป็นบทเรียนเตือนใจ
มี หัวใจสีชมพูหุ้มเกราะ...ยากกระเทาะให้บินกร่อน เอย"

my mini Leica :)

my mini Lieca

นอกจากชื่นชอบการซื้อกล้องของเล่นแล้ว พวงกุญแจกล้องก็เป็นสิ่งที่มีพกไว้อยู่หลายอัน

ได้ไปเจอมินิ Lieca ที่ปาย แม่ฮ่องสอน ถูกใจตั้งแต่ชื่อยี่ห้อ วัสดุที่ทำ ก็เลยต้องรีบคว้ากลับมาติดกับกระเป๋าซะเลย แม้จะถ่ายไม่ได้จริงๆ แต่ก็เป็นพร็อพได้ดีทีเดียวล่ะ :)

have a snap day ^^ @ rod fai park BKK

คนละภาษาเดียวกัน

เรื่อง_Manoo Satee
ภาพ_Weerawut Muangtan

เรื่อง คนละภาษาเดียวกัน
ที่มา:เด็กไทยที่ไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กในต่างประเทศ

                                          1.จูดี้-ทำไมยูไม่พูดให้มันเคลียร์ๆ ล่ะ พูดภาษาเดียวกันอ่ะ

2.แอน-แล้วยูพูดภาษาไทยได้มั้ยล่ะ

3.จูดี้ - TT

                                    

4.พ่อจูดี้เดินเข้ามา

5.พ่อจูดี้ -  เราพูดกันคนละภาษา คนละวัฒนธรรม ยูก็ต้องปรับตัวเข้าหาเขาด้วย จะให้เขาปรับตัวฝ่ายเดียวไม่ได้นะ

6.จูดี้ออกไปเล่นกับเพื่อน

7.แอนกำลังพยายามเรียนรู้ศัพท์แสลงใหม่ๆ จากจูดี้และเพื่อน

8.end>>

White Cat

เจ้าแมวแก่ขนยาว ไม่ชอบสุงสิงกับใคร ยามว่างชอบนอนตากลม หรือนั่งผึ่งพุงพิงกำแพง

อีกวันสบายๆ ของแมวชื่อนาตาลี กระโดดขึ้นเตียงมานอนบนผ้าห่มที่พับไว้ปลายเตียงอย่างดี

นอนทำความสะอาดไปเรื่อย พอเห็นกล้องเท่านั้นล่ะ วิญญาณนางแบบก็บอกว่าต้องสวย ต้องเชิด

แต่ไม่แอ๊บแบ้วนะจ๊ะ :P

เขียนทุกวัน ยากทุกวัน

ช่วงนี้กำลังปั่นงานให้กับนายจ้างบริษัทหนึงอยู่ จากที่ตกลงกันว่าจะใช้เวลาในการส่งต้นฉบับประมาณ 2 อาทิตย์ ไปๆ มาๆ นี่ก็จะปาไปอาทิตย์ที่ 3 แล้ว ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้เขียนเยอะ แค่ไม่กี่บรรทัด แต่ทำไมมันเคาะ พิมพ์ออกมาไม่ครบตามจำนวนบรรทัดที่ตั้งไว้สักที เขียนส่งๆ ไป สุดท้ายก็โดนตีกลับ ต้องมานั่งเขียนใหม่อยู่ดี ดังนั้นทำให้ที่ดีสุดไปก่อนจะดีกว่า
แต่อย่างไร วิธีไหน เมื่อไร อะไร ที่ทำให้พึงพอใจพอที่จะกด new message แล้ว send ออกไปอย่างมั่นใจ

มุขอะไรที่จะหยิบมาใช้ ในหัวข้อ ท่อนเปิด ท่อนปิด ยังเป็นสิ่งที่กินเวลามากเสมอ ยิ่งไปเร่งยิ่งเละ ก็เลยทดลองใช้ตามวิธีที่มีน้องที่ทำร้านอาหารเขาเคยเล่าให้ฟังมาใช้ดู เขาบอกว่าเวลาคิดจะคิดอะไรเน่าๆ ออกมา คิดแย่ๆ ออกมา คิดมาเยอะๆ ไม่ได้ไม่เป็นไร ตราบใดที่ยังไม่มีที่แย่ๆ มันก็จะไม่มีที่ดีๆ ออกมา เอาเลยๆ ก็พอได้อยู่นะ เขียนๆ ไว้หลายๆ อัน แล้วค่อยมาเลือกอีกที ทิ้งระยะความเคยชินเอาไว้สัก 1 คืน แล้ววันรุ่งขึ้นลุกขึ้นมาอ่านใหม่ ก็จะเห็นคำ ประโยคที่ไม่เข้าตาเอง

เวลาหมดพลัง ไม่น่าเชื่อว่าการเขียนทำให้เราหมดพลังได้เหมือนกัน อย่างวันไหนเขียนไปได้สัก 5-6 ชิ้น แย่ละ ไม่มีแรงคิด ทำต่อ ขี้เกียจแม้กระทั่งจะถอดเทป หาข้อมูล ต้องไปทำอย่างอื่นดูทีวี ทำกับข้าว ทำความสะอาดห้อง ช้อปปิ้ง ไปร้านหนังสือ เอาให้ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขียนอยู่เลยแม้แต่น้อยนิด แล้วค่อยกลับมาทำใหม่ ด้วยการทำอย่างนี้นี่ล่ะเลยทำให้งานไม่เสร็จตรงตามเวลาด้วย แต่ว่าผลที่ได้มันก็คุ้มค่ากว่านะ

และห้ามเครียดเด็ดขาด ซึ่งเรามักจะเป็นเวลาที่งานไม่ตรงตามเวลาที่ตั้งไว้ บก. จะสัมผัสได้จากงานเขียน และเขาจะยิ่งเครียดกว่าเรา 2 เท่า และคนที่เครียดขึ้นเป็น 3 เท่าคือแฟนของบก. หากไม่อยากทำบาปสร้างความเครียดถึง 2 ต่อ ต้องห้ามเครียด

ฮึฮึ เลยกำหนดส่งมาแล้ว 5 วัน TT

ทรวดทรงธรรมชาติ

ความไม่สมบูรณ์ ช่วยทำให้เราสมบูรณ์

โปสการ์ดถึงมานู

โปสการ์ดที่เขียนหาตัวเอง ด้วยลายมือขยุกขยุย
โดยมีแขกรับเชิญ น้อง yohyo จากร้าน coffee berry
และปั๊มประทับตราจากสถานที่ที่ได้เข้าไปทักทาย
ทริปกาญจนบุรีติดขอบชายแดนครั้งนี้มีความสนุกทุกๆ วัน
ขอยืนยันด้วยตัวเองว่า...ยังมีอีกหลายมุมสวยแบบไม่คาดคิดรอเราอยู่
ที่นี่...ที่ประเทศไทย

ความคิดเห็นฉบับที่ 1

ความคิดเห็นฉบับที่ 1

ในการเขียนงาน หากเราเขียนเอง อ่านเอง ขาดผู้ชี้แนะ ส่วนควรปรับปรุงแก้ไข เราก็จะย่ำอยู่ที่เดิม และตัวหนังสือเดิมๆ โดยที่ไม่รู้ว่าดีจริงๆ หรือเปล่า ต้นฉบับเที่ยวใหญ่ในคอลัมน์เดือน พ.ค. มีพี่ผู้ผ่านตัวหนังสือมามากสละเวลาอ่านงาน และตักเตือนเรื่องการเขียน

"เขียนxxx นะ แต่ mass โครงเรื่อง และเนื้อหา xxx แต่ชั้นเชิงปรับให้เก๋เป็นผู้ใหญ่จะดีสมกับนามปากกาที่ดูฉลาดและเก๋ไก๋ ยังเขียนงานเด็กๆ อยู่ ติดแนว xxxx มากหน่อย

โดยเฉพาะเวลาตั้งหัวข้อ มันดูเชยไปนิด เขียนอย่างที่อยากเขียนดิ เขียนแบบ manoo satee น่ะ จะมีปัญหาเรื่องตั้งชื่อเรื่อง ตั้งให้หรูไปเลยตามคาแร็คเตอร์เล่ม ใช้ xxxxxxxx ไปเลยก็ได้ หรือ xxxxxxxx ไรเงี้ย ประยุกต์ดู "

ขอบคุณพี่โฟล์กที่ช่วยอ่าน ช่วยเสนอแนะอย่างทะลุถึงหัวใจคนเขียน แล้วจะไม่ทำให้ตัวหนังสือเสียหายอีกค่ะ